Donderdag 14 augustus 2008

Fietsers: Jan Dobbe, Peter Fakkeldij, Nico Woldendorp, Daan Paques, Margreet Alkemade, Gert-Jan v/d Kooy, gastfietser Z’77, Rene Vermeulen

Vandaag een prima avond voor een intervaltraining. 8×3′x3′ staat er op het programma. Dit staat voor 8 intervallen van 3 minuten gevolgd door 3 minuten rust. Vanaf het clubhuis wordt er via het Buytenpark over het kapot gereden dijkje naar het fietspad door de polder naar de Vlietlanden gefietst. Na het rondje van ons tijdrit parcours verkend te hebben stoppen we langs de kant en leg ik de bedoeling van de training uit. 8 intervallen van 3 minuten, op het tijdrit parcours, waarbij het de bedoeling is om gedurende de drie minuten minimaal 35 km per uur tegen wind en 40 km per uur voor de wind te fietsen.

Deze schatting heb ik tijdens het verkenningsrondje gedaan en deze bleek achteraf aardig te kloppen gezien het feit dat iedereen, soms met moeite, hieraan kon voldoen. Als verzet tegenwind heb ik als indicatie 39×14 gegeven, hetgeen overeenkomt met zo’n 100 omwentelingen per minuut bij 35 km per uur. Voor de wind werd er op de grote plaat gereden. Bij het schakelen naar de grote plaat bleek de aandrijving van Jan Dobbe nogal luidruchtig te protesteren. Ik heb altijd gedacht dat Jan zo’n handige zoon had. Om de intervaltraining wat afwisselender te maken werd er ieder interval door een andere kopman gestart waarbij het de bedoeling was zo snel mogelijk weg te rijden zodat de overige renners de achtervolging kunnen inzetten. Opvallend was dat de gastfietser zich iedere keer het eerst naar voren fitste en een gat van enkele tientallen meters wist te slaan. Dit gat werd natuurlijk door de sterksten onder ons tegen het einde van het interval weer helemaal dichtgereden. Na de intervallen hebben we via de ‘hel van Stompwijk’ koers gezet naar de Noord-Aa zodat ook Margreet en Gert-Jan op tijd thuis konden zijn, het wordt immers al weer snel donker. Thuisgekomen hoor ik via Harry Roetman en mijn zoon Jan Julius van het ernstige ongeval tijdens de training van onze jongste fietsers, waarbij Hilko Kleissen zwaargewond is afgevoerd naar het ziekenhuis. Hilko is op het bovengenoemde dijkje aangereden door een tractor. Meer hierover elders op onze site. Ik wens hem en zijn familie veel sterkte en beterschap toe.

Rene Vermeulen

De fietstraining van de pupillen van afgelopen donderdagavond zou een rit worden richting de Vlietlanden. In gezamenlijk overleg werd besloten om via het Buijtenpark eerst richting Stompwijk en vervolgens richting de snelweg A4 te gaan rijden. Op de Meer en Geerweg rijdend werd op een goed moment de opdracht aan de fietsers gegeven om enerzijds te vertragen voor een verzakt veerooster en anderzijds te ritsen voor een tegemoet komende tractor. Bij het passeren van de tractor is Hilko Kleissen om onduidelijke redenen ten val gekomen en aangereden door het voorwiel van de tractor. Hierbij heeft Hilko diverse ernstige verwondingen opgelopen. Inmiddels is Hilko geopereerd en heeft hij de komende 6 weken bedrust gekregen om de breuken te laten helen.

Op de plaats van het ongeluk was het direct duidelijk dat Hilko diverse ernstige verwondingen had opgelopen, waaronder een gebroken linkerbovenbeen. Hierop zijn vervolgens de ambulance en politie ingeschakeld. De ambulance heeft Hilko naar het Juliana Kinderziekenhuis gebracht waarop vervolgonderzoek is ingesteld. Uit dit vervolgonderzoek is gebleken dat behalve het gebroken linkerbeen, Hilko beide sleutelbenen, zijn linkerbekken en mogelijk een vinger en de linkerelleboog heeft gebroken, naast de diverse andere schaaf- en kleinere verwondingen. Hilko is geopereerd aan zijn been en heeft hij een plaat op de breuk gekregen. De komende 6 weken moet hij bedrust houden om de andere breuken, waaraan operatief niet zo heel veel gedaan kan worden, te laten helen.

Het mag duidelijk zijn dat de familie Kleissen zwaar getroffen is door dit ongeval temeer omdat Hilko’s moeder Foskea meefietste en getuige is geweest van het ongeval van haar zoon. Dit is haar niet gemakkelijk gevallen maar zij heeft haar zoon tijdens de hulpverlening buitengewoon rustig geholpen en bijgestaan.

Ook de aanwezige pupillen, Ian, Jan Julius, Ilse, Suzanne, Maarten, Joost en Thijmen, waren hevig geschrokken omdat zij enerzijds getuige zijn geweest en anderzijds de hele hulpverlening hebben gezien en dat valt toch ook niet mee als je je schaatsvriendje zoveel pijn ziet hebben.

Om de familie Kleissen en in het bijzonder Hilko te steunen, willen we jullie vragen om Hilko een kaartje te sturen; dat zal hij bijzonder op prijs stellen.

Hilko wordt verpleegd in het Juliana Kinderziekenhuis, Kamer 25-3, Sportlaan 600, 2566 MJ te Den Haag.

Fietsen op 28-07-2008. Aanwezig Peter Fakkeldij, Margreet Alkemade en Netty de Bruijn.

Vanavond was het na een zeer natte dag toch heerlijk weer geworden voor een rondje stevig fietsen. Door de vakantieperiode waren er maar drie aanwezig maar wel met een dosis energie om er vol tegenaan te gaan.

Na lekker ingereden te hebben, dus is natuurlijk zo gebeurt bij 28 graden, heeft Margreet ons het programma verteld. Ieder 4x 2 kilometer op kop op de grote plaat en de achtervolgers op de kleine en lekker uit de wind. Dit moest van Margreet met 35 km. De eerste 2 keer gingen natuurlijk wel goed maar daarna konden wij, vrouwen, het niet volledig meer vol houden. Gelukkig hadden wij Peter in onze gelederen die zeer hard sleurde zodat het gemiddelde uiteindelijk op 33 kilometer uitkwam. Na even overlegd te hebben waar het uitrijrondje naar toe moest kreeg Margreet voor de 2e keer binnen zeer korte tijd een lekke band. Gelukkig had ze net een nieuw bandje bij zich gestoken zodat weer Peter dit moest verwisselen. Na een bedankje en een klap op de schouder moest Peter weer op kop voor het uitrijden. Ook dit volbracht hij weer super, dus namens de vrouwen, BEDANKT.

Fieters: Antoon, Jan, Johan, Raymond, Moniek & Lennert, Wim, Margreet, Rene, Kees

Gelukkig is het weer eens een mooie fietsavond. Lekkere temperatuur, een zonnetje en weinig wind. Er staat een pittige intervaltraining op het program, dus rijden we eerst eens flink warm. Langs de golfbaan, stukje Leidscheveen en over de Voorweg terug naar het Buitenpark. Hier aangekomen legt Rene ons het eerste deel van de training uit. Zes keer met een zware versnelling (52 x 15, of 14) naar boven. Hier keren, dalen, keren en weer naar boven. Je moet er maar lol in hebben. Ik hoor echter geen wanklank. Zelf doe ik m’n uiterste best, maar de benen protesteren behoorlijk. Na een week slecht weer en weinig kilometers onder de wielen verwacht ik geen wonderen van mijn benen. Het is dat ik me keer op keer inbeeld dat ik richting Hautacam fiets, anders was het echt zes keer niks geworden.

Na deze inspanning rijden we even een kwartiertje de benen ‘los’, waarna we het tweede deel van de training oppakken. Zes keer een minuut aanzetten, weer met de zware versnelling, gevolgd door een minuut rust. Windje mee vind ik het heerlijk, maar met wind tegen zit ik in het laatste wiel (van Henk) ontzettend te verzaken. Ik ben dan ook opgelucht als het weer voorbij is en blij dat we gaan uitrijden. We rijden hiervoor het overbekende rondje langs de Vliet. Je denkt dan, wat kan ons hier nog verrassen? Dat blijkt wel degelijk te kunnen. Een plotseling uit de sloot opvliegende eend komt in botsing met Margreet. Paniek alom (bij Margreet) en hilariteit bij de rest van de groep. Op wat rondvliegende veren na loopt het gelukkig met een sisser af. Margreet en eend mankeren op het oog niets en wij vervolgen vrolijk onze route. Via de Weipoort rijden we richting het Noord Aa. Onderweg slaat hier en daar een enkeling af, op naar de koffie. Via de Geerpolder komen we tenslotte terug in het Buitenpark.

Op de flanken van de Col du Buitenpark wacht ons nog een verrassing. Terwijl wij rustig keuvelend de berg op pedaleren, stuift plotseling Henk in vliegende vaart voorbij. Wat een eend kan, kan ik ook, zal Henk gedacht hebben. Voor het eerst in vele jaren doet Henk een verwoede poging om als eerste de top te bereiken. Met stomheid geslagen zakt de moed ons in de pedalen en doet niemand een poging Henk terug te halen. Van verbazing naar adem happend, bereiken wij (na Henk!) de top. In de afdaling richting het clubhuis doet Henk het uitdrukkelijke verzoek speciaal melding te maken van zijn spectaculaire ontsnapping. Een verzoek waaraan ik graag voldoe.

2008/15/2008

Fietsers: Margreet Alkemade, Peter Fakkeldij, Peter Kors, Nico Woldendorp, Wim Turfboer, Frank Kleijssen, Antoon Milatz, gastfietser Z.’77: Gert ‘van Zuijlen’, Rene Vermeulen

Na een hele dag regen is de lucht in het westen opengebroken maar boven Zoetermeer nog steeds dreigend. Daarom besluit ik richting de Vlietlanden te rijden voor onze intervaltraining, in plaats van naar Bleiswijk. We verkennen het ‘tijdrit’ rondje op eventuel opstakels. Als deze er niet blijken te zijn stop ik om het programma uit te leggen; 14×30″x30″ gevolgd door anderhalf rondje rust en daarna 8×3′x3′. We hebben eerder in het seizoen al een paar keer deze intervallen gedaan maar nog niet in deze aantallen. Zo vlak voor de vakantieperiode moeten we pieken en hebben we de eerste fase van het trainingsprogramma, de opbouw erop zitten. Na volgende week begint de tweede fase: onderhoud van de opgebouwde conditie. Tijdens de serie korte intervallen gaat er iedere keer een andere renner op kop, waarna de rest de achtervolging kan inzetten. Het is natuurlijk wel de bedoeling dat ieder voor zich rijdt, dus er moet wel een gaatje zijn met de rijder voor je. Na de serie begint het tijdens het uitrijden een beetje te spetteren en ziet het er boven Zoetermeer heel donker uit. Op deze paar spetters na blijft het droog bij ons en beginnen we aan de lange intervallen die minder explosief zijn maar wel 6x zolang zijn. Tijdens deze intervallen gaat het regelmatig kop over kop en ligt de snelheid tegen of net over de 40 kilometer per uur, afhankelijk van de wind. Opeens stuurt Margreet de bocht uit het gras in en blijft gelukkig overeind. Een lekke band lijkt de oorzaak, of is die het gevolg? Gelukkig is Peter Fakkeldij bereid Margreet te helpen want ze kan zelf geen band plakken, heeft geen fietspomp en ook haar tasje met reservebanden krijgt ze onmogelijk open (Peter ook niet trouwens). Dus wordt de band met de spullen van Peter geplakt. Hierdoor missen beide 2 ronden. Weer aangesloten neemt Peter Fakkeldij de kop om nog even alles te geven, hij is blijkbaar helemaal hersteld want we moeten flink aanzetten om hem bij te houden. Na de intervallen zetten we koers naar huis waarbij we met hele natte en smerige paden te doen krijgen waarop ook nog een aantal verdwaalde schapen het ons moeilijk maken. Thuisgekomen staat de teller op 65 kilometer en heb ik snel nog even de fiets schoongemaakt.

20080712\Rene

De wekker om half zes!! Moeten wij naar de Uithof? Nee toch…. dan voelt het zeil kouder aan. O ja dagje Zuid Limburg, dat is het. Dan volgt een snelle tandenpoets en een speedontbijt. Eet vooral goed, zo schrijft Frank in zijn laatste mail. Rond half zeven staan de fietsen op het rek, klaar voor vertrek. Dit tafereel is voor liefst meer dan 50 YVZ’ers de opmaak voor een dagje zweet, gezelligheid, topsnelheden boven de 60 en zelfs 70 km per uur en calorieverbruik en inname. De auto’s die vanaf het clubhuis vertrekken en de thuisstarters maken met volle bakken de wegen ca 2,5 uur onrustig. Wiebelende fietsen, slapende inzittenden en waakzame chauffeurs, maar ook harde muziek een snelle koffiepauze etc. Iedereen is voor 9 uur present in Vaals op het Landalgreenpark. Wanneer worden die eens officieel sponsor van dit YVZ festijn? Zenuwachtigheid alom, gevoel aan bandjes, die Heiermanboterhammen …moeten die nu al op etc. Dan heeft Frank de pasjes en kunnen wij het parkeerterrein op.

Even later is het ieder voor zich. Je ziet en groep eerst de noodzakelijke en toegestane koffiedoping tot zich nemen, anderen staan de fietsen al uit te laden. Als de normale bewoners van het park dit zouden weten hadden ze zeker naar de ochtend versie van het “theater van de lach” komen kijken, maar de meesten liggen nog op één oor. Je ziet er het toilet in schieten om zich om te kleden, anderen zijn in de bus van Jan Buijs aan het omkleden en weer anderen doen niet moeilijk en staan naast de auto zich snel in hun flitsende fietskleding te steken. De bandjes krijgen nog wat extra lucht alsof de berijders dat niet nodig hebben! Anderen weer zetten hun hartslagmeters op scherp en nuttigen de laatste calorieën, dan hoeven die niet in je achterzak toch….

Om klokslag 10 uur staan de verschillende elitegroepen klaar. De groepen die het meest relaxt zijn gaan rustig op de foto terwijl anderen met angst aan de eerste helling denken. Kort daarop gaat iedereen van start. De groep van 75 km R waarbij de r staat voor relatie want het zijn vooral vaders en aanstormende jeugd en vrienden, die zich in deze groep bevinden. Wat nu recreatie? Al vrij snel rijden wij de poort uit en staat de 75 sportief al op de kaartjes te kijken, niet vreemd natuurlijk als Jos aan het roer van die groep staat. Even later crossen wij over de eerste heuvels waarbij Harry en ik op kop van onze groep rijden denken wij. Na enige tijd kijken wij om en wat blijkt… rijden wij aan kop van een YVZ peloton van 50 personen. Was dat maar op de foto gegaan. Een aantal kilometers later zie je de groepen hun toegedachte plaatsten innemen. Zelf geven wij bij het oversteken van de provinciale weg de overige groepen wat ruimte door een roodlichtje extra te wachten. Meer veiligheid door spreiding en de anderen zijn wat minder zenuwachtig omdat die 75 km R maar op kop rijdt.

De ervaren deelnemers weten het al, nog een paar aanloophellinkjes en dan als je goed kijkt zie je al de Eyserbosweg links omhoog lopen. Dan weet je moet je links af en onze 75 R bereid zich al voor om links af te slaan. Maar wat denk je daar komt de 75 km van dom tom Jos aan karren. Bordje gemist zegt hij nog. Dan maar met een grote groep deze eerste maar een van de lastigste hellingen, die meer dan 100 meter omhoog gaat. Het eerste stuk gaat nog wel maar in het bos waar het tegen de 17% stijgt, is het de meesten te gortig en hoor je klikken van schoenen, die even de vrijheid terugkrijgen.
Niet voor iedereen er zijn bikkels, die ondanks dat de spieren nauwelijks warm zijn, deze top weten te scoren. Eén ervan mag niet onvermeld blijven want Sybrand Adema, eerstejaars Limburgganger, laat zich niet kisten en stoomt met alle kracht die hij kan mobiliseren zonder klikpedalen en trippeltje door tot bovenaan. Wel veel energie gekost, dat wel, maar dat merk je later wel. Dennis Buijs ging ook erg goed en naar later bleek deden enkele uit de jonge talentengroep, de 50 km groep met Peter Lengkeer en John Polman, velen versteld staan. Hierbij Sabine van de Kooy maar ook in die groep meerijdende Joyce, die later een lange neus maakte naar vader Jan, die even had moeten afstappen. En die 100 km groep dan? Ja, die was al langs en er hadden hevige gevechten plaatsgevonden waarbij Liesbeth Milatz het enige heren al direct moeilijk maakte en Cas en Yvo tot het uiterste dwong. Ja, de conclusie van deze bult was dat de jeugd direct op temperatuur is maar de wat oudere garde de bosweg toch wat later zouden tegenkomen in het parcours.

Nadat de verschillende groepen weer zijns weegs zijn gegaan vertrekt ook de 75 R om via een tussentop op weg te gaan naar DE kuitenbijter bij uitstek de Keutenberg. Altijd weer een verrassing zoals die opdoemt na een paar bochtjes. Wij hadden de berg voor ons alleen dachten wij totdat er ineens ook decadente brommerrijders zich op dit voor Nederland toch heilige stukje fietsweg opduiken. Trap je het snot je voor de bril en dan pruttelt zo’n brommertje met rondbuikige passagier, die ook zijn sportieve uitspatting beleeft, langs je om nog even een dot gas te geven. Dat produceert een wolk stank waardoor je, op deze hoogte met toch al zuurstofarme lucht, drie keer naar adem hapt als een vis op het droge voordat je je weer op die Keutenberg kan concentreren. Vervolgens komen nog een paar van deze onverlaten langs, gevolgd door een heuse volgauto, die je bijna het ravijn in duwt of toch in ieder geval het prikkeldraad! Maar goed die 75 R had gisteren al goed aan de spinazie gezeten want onverschrokken weten een aantal de berg te bedwingen. Boven zie je dan trotse jongere ouderen Jan, Raymond en Peter elkaar een high five geven maar ook Lars en Jake hadden hun mannetje gestaan. Ook de anderen konden trots terug zien op deze berg die de bokken van de schapen scheidt. Marielle Koek, Michelle de Bruijn en Charlotte Kors en niet te vergeten Christel hadden alles gegeven. Het meest waarschijnlijk toch wel Wim, de vriend van Marielle, die op zeg maar een opgevoerde mountainbike reed met beperkte schakelmogelijkheden en trainingsarbeid. Zijn inzet is geweldig en dat bleef de hele dag. En Fred Retel, die na de bosweg naar onze elite groep was overgestapt. Hij paste zich direct aan en het leek of hij zich afvroeg …was dat de Keutenberg? Was dat alles?

Maar voort gaat het weer en nu komt er een stuk waar de kilometers ogenschijnlijk makkelijk onder de bandjes wegvloeien. Niets is echter waar steeds weer ligt vals plat vals op de loer of zitten er kortere klimmetjes in die je conditie blijft testen. Hilbert is dan in zijn element want met die conditie zit het wel goed. Als ik op zijn hartslagmeter kijk denk ik kom Hilbert doe er is wat aan want die van mij ligt al 35 slagen per minuut hoger dan die 110 van hem. Ook verhalen uit de oude doos gaan rond zo van weet je nog hier aten wij twee jaar geleden vlaai en vorige keer was de weg hier ook al niet goed aangegeven. Daar was het gras waar wij even een broodje wilden eten maar niet iedereen klaar was toen anderen zich al weer op de fiets hezen. Dit jaar lukt het ons het parkoers geheel af te werken en komen dan ook in een klein dorpje aan de Maas terecht. Heel goed bedacht door de route ontwerper, krijg je in het dorp eerste een hevige billenmassage door alle kinderkopjes waarmee de weg is aangelegd. Uitgemasseerd staan wij aan de Maas en even later verdwijnen de vlaaien vergezeld door verschillende dranksoorten naar binnen. Er zijn ook andere groepen die in de buurt van de Maas zijn geweest natuurlij, maar dat je zelfs bijna op het Vrijthof staat… ja dat geloof je toch niet. Juist die 75 km van dom tom jos weer. Sommigen krijgen maar geen genoeg van het maken van extra kilometers. Of hadden Daniëlle en Nina en Patricia nog energie over om nog even te shoppen?

O, nog 20 kilometer roept Michelle maar wij weten wel beter en geven aan dat het wel eens nog 30 km zouden kunnen zijn met die heerlijk toegift, tegen de tijd dat je aan het zwembad en bier begint te denken. Ergens in de buurt van Noorbeek komen wij de 100 km ploeg tegen die er nog veel zin in heeft zo trappen Yvo, Liesbeth maar natuurlijk ook Alwin en Eddie om Nico niet te vergeten er, lustig op los. Dan even later komt ook Lex door. Waar is het toch geweest dat Liesbeth Frank voorbij snelde? Bij ons in de 75 R gaat het goed en even later nemen wij de berg bij Slenaken zonder problemen, of het moet die afgelopen ketting zijn. Lars zie je onderweg even een tactische pauze inlassen waarna hij direct gas geeft tot boven. Wij weten het, dan komt nog die lange lange saaie klim langs de camping naar dat restaurant, waar wij voor het laats wachten tot iedereen boven is. Zo moet het als je met elkaar op pad gaat! Maar die lange helling gaat bij de meeste rijders al weer makkelijker dan vorig jaar en dan die allerlaatste klim blijkt eigenlijk best mee te vallen. Nu alleen nog recht door naar Landal voor die frisse duik. Jan en Peter geven de autosleutels af zodat er geen tijd van het zwemmen verloren gaat voor de snelsten. Wij genieten nog even zeker van die laatste afdaling die nog even boven de 60 km piekt. Jan en ik zien echter niemand meer. Een groep volgde keurig het bordje Mergellandroute maar ja dan begin je dus wel aan een tweede ronde! Enige kilometers later kwamen ze er achter en uiteindelijk was iedereen terug op de parkeerplaats.

Nog even zwemmen of onder de pomp door en de uitgedroogde lichaamscellen weer snel wat vocht toe dienen is het devies. Er zijn verhalen en die blijven komen maar het zijn er teveel om allemaal op te schrijven want natuurlijk heb ik ook maar twee oren. Jan had nog een mailtje gekregen dat hij zijn zwembroek was vergeten maar het is Peter die uiteindelijk in fietsbroek te water gaat omdat zijn zwembroek weer in de auto was achtergebleven. Nu je tegenwoordig al in Boerka te water mag is dat natuurlijk geen probleem.

De terugreis gaat voorspoedig en aan het gesnurk in de auto’s kun je horen dat er veel energie is achtergebleven in Limburg. In het clubhuis hangt al een Chinese sfeer en lucht en niet veel later kan iedereen aanvallen. De thuisploeg heeft zich prima uitgesloofd en alles is prima in orde. Rond de verschillende tafels is het eerst even stil en hoor je de kroepoek knisperen maar even later gaan de verhalen weer door. En hoe goed alles is georganiseerd blijkt wanneer de bestelde tropische moesson al het vuil van onze tweewielers spoelt. Rest veel dank aan de organisatie, vooral Frank Heijerman en Wil Verheul en Andy Buijs en Sinderella van Steenbergen.

(klik op foto’s voor vergroting)

Peter Kors

Dé kans voor schaatsers om een echte wedstrijd op je racefiets te rijden. Op het prachtige parkoers van wielervereniging ‘Swift’ worden weer een viertal wedstrijden voor schaatsers georganiseerd. Er zijn al twee wedstrijden verreden, maar er kunnen er nog twee gereden worden: 12 juli en 30 augustus.

Klik op onderstaande link voor meer informatie

Info Bultprijs 2008

Eindelijk is het dan zover, Margreet is vandaag getrouwd met haar Gerbert.

Namens de fietsgroep zijn Rene en Kees naar de receptie van het gelukkige stel geweest en hebben de felicitaties en donaties (voor een nieuwe tuinset) overgebracht.

Margreet bedankte iedereen hartelijk en beloofde dat ze maandag weer aanwezig zal zijn.

Vandaag geen verslag, alleen een foto van het ‘snelste’ koppel in de Vlietlanden: Raymond en Henk

Voor wie naar de trouwerij van Margrete Merbis gaat nog even de tijden op een rijtje:

Zaterdag 5 juli
11.00 u. Gemeenthuis Rijnwoude
14.00 u. Kerk Dorpstraat 64, Hazerwoude-dorp
16.00-17.30 u. Receptie, Hoeve Sophia, Westzijdeweg 17, Hazerswoude-dorp

Fietsers: Jan Dobbe, Peter Fakkeldij, Daan Paques, Remco de Bruijn, Raymond van Steenbergen, Wim Turfboer, Antoon Milatz, Johan van Rooijen, Frank Kleissen, Kees Hakkenberg, Rene Vermeulen

Vandaag een prima avond voor een lange duurrit met halverwege een stevige krachttraining op de van Brienenoordbrug.

Via Kangoeroepad en Zegwaartseweg rijden we naar de Rottemeren. De route via het Westerpark is, als alles volgens plan verloopt, vanaf volgende week weer bruikbaar. Wellicht is er een lezer bereid dit vooraf proefondervindelijk vast te stellen. Bij de van Brienenoordbrug aangekomen leg ik de bedoeling van de training uit. Krachttraining op de grote plaat, verzet 52×15 of 52×16, staand omhoog en 8x naar de top. De bedoeling is dat de cadans (aantal omwentelingen van de trapas) maximaal 60 tot 65 omwentelingen per minuut is. Omgerekend naar het verzet van 52×15 betekent dit met een snelheid van 30 km/uur omhoog! We kunnen deze klim enigszins relativeren als we de feiten erbij pakken;lengte van de klim 910 m, hoogteverschil slechts 24 m, gemiddeld stijgingspercentage 2,7% en maximaal 4%.

Nadat we deze toch zeer pittige sessie hebben afgewerkt wordt er weer koers gezet naar de Rottemeren. De route langs de Rottemeren vind ik nog steeds een erg mooi stukje natuur. Vanaf de Rottemeren wordt er direct koers gezet richting Zoetermeer zodat een ieder voor 22.00 uur weer thuis is. Na deze uitstekende training heeft een ieder van ons weer minstens 70 km extra op de teller staan, en als hij zijn uiterste best heeft gedaan dan zal hij spierpijn in de bovenbenen voelen.

20080702\Rene