Naast het feit dat een grote groep YVZ-ers elke week aan het trainen is op de skeelerbaan bij het clubhuis zijn een aantal YVZ-ers op verschillende niveau’s wedstrijden aan het rijden. Op het 1 na hoogste landelijke niveau (B-rijders) hebben we 2 rijders actief, namelijk Bart Hakkenberg en Hans van den Eeckhout. Dit keer wil ik het echter even hebben over de gewestelijke competities.

De gewestelijke competities zijn namelijk perfecte competities om in te beginnen als skeeleraar. In dit deel van het land is er de “competitie west”, beter bekend als de Oomssport skeelercup ( www.skeelercup.nl ). Deze competitie is er voor dames, heren en masters. Tevens is er een skeelercompetitie voor de jeugd georganiseerd door de verenigingen HVHW, STGV en IJVL in samenwerking met de Oomssport skeelercup ( www.jeugdskeelercup.nl ).

De laatste wedstrijd die verreden is in de jeugdcompetitie is de wedstrijd in Rijswijk,   de temperatuur lag tijdens de wedtrijd rond de 28 graden! Hierbij deden bij de jeugdcompetitie Gera Zonneveld (in de klasse 9-10-11 jaar) en Silke van Riel (in de klasse 12-13-14 jaar) mee. Ze zijn tijdens deze wedstrijd respectievelijk 2e en 6e geworden.

Na deze wedstrijd was het de beurt aan de Oomssport skeelercup, helaas miste hierbij door verschillende redenen Michelle de Bruijn en Liesbeth Milatz welke op dit moment 4e en 6e staan in de Dames 2 klasse. Bij de heren C1 stond ik zelf aan de start. Door de temperatuur liep het niet super, maar kon ik toch naar een 3e plaats rijden en sta in het klassement op dit moment 2e.

De wedstrijden van beide competities zijn allemaal hier in de regio, iets waardoor het goed aan te rijden is. Kom dus eens kijken en moedig je clubgenoten eens aan of (natuurlijk nog beter) kom eens meedoen bij 1 van deze gewestelijke skeelercompetities! Als je het een keer wilt uitproberen is dat bij de Oomssportcup op zich altijd mogelijk (daglicenties).

Mocht je geïnteresseerd zijn om een keer mee te doen kijk dan even op de desbetreffende sites, hier staat alle benodigde informatie. Je mag mij ook altijd even “lastig vallen” mochten er dan alsnog vragen zijn.

Remco de Mik,
Redactie marathon

Zondag 26 september organiseerde IJsclub Zoeterwoude alweer de derde Groene Hardloop Wedstrijd in Zoeterwoude en natuurlijk waren  YVZ-ers op het ereschavot te vinden! De zusjes Gera en Trude Zonneveld werden respectievelijk tweede en derde op de 6,1 km. Gera voltooide de 6,1KM in een tijd van 33.17 en Trude kwam niet veel later aan in een tijd van  33.20. Op de 10KM kwam Mariëlle Koek binnen in een tijd van 48.42 en behaalde hiermee een derde plaats.

[Weergeven als diavoorstelling]

Voor de meesten ging de wekker vandaag om 5 uur of eerder. “Waarom doen we dit?”…… “Voor de lol.” Vervolgens stonden we om 6 uur ‘s ochtends in de ochtendkilte te ouwehoeren over koetjes en kalfjes. “Waarom doen we dit?”…… “Voor onze lol…“ toen we na een rit van twee en een half uur, een film verder waren en nog wat slaap hadden ingehaald (30 min), waren we in het vakantiepark en strompelden we met ons slaapdronken hoofd naar het centrale gebouw om onze kleding aan te trekken.

Nadat we nog voor mietje en watje waren uitgemaakt door Frank en zijn blijkbaar veel coolere 140km groep, deelden wij onszelf in bij de 100km groep die wel de volle mep reed, maar niet de hele weg probeerde boven de 30km per uur te blijven. Na de gezellige rit en wat bergjes waaronder de Eyserbosweg, kwamen wij aan op de top van de steilste helling van Nederland: de Keutenberg nadat we deze allemaal beklommen hadden stonden we nog even te wachten op de achterblijvers en zelf nog even uit te hijgen. Er gebeurde toen iets dat niemand voor mogelijk had gehouden. Iemand kreeg een klapband toen hij stil stond en niet op zijn fiets zat. Dit probleempje werd snel even verholpen, maar al snel stonden we alweer aan de kant omdat de band opnieuw lek was. na al deze wachtpauzes waren we natuurlijk helemaal afgekoeld dus een paar mannen, waaronder wij zelf, besloten de Keutenberg nog een paar keer te beklimmen, (iets dat de groep van frank nooit zou doen. Die zijn alleen maar blij dat ze over die berg heen zijn en snel weer verder kunnen stampen.) na al dit oponthoud waren we natuurlijk heel erg achter op schema geraakt. Het was jammer genoeg niet meer mogelijk om deze verloren tijd in te halen. Dit mede door een paar figuurlijke sterftegevallen in de groep.

Toen we eenmaal terug waren op het vakantiepark, 2 uur na planning, was het douchen en de auto in. Het was een tocht voor oud en jong. Van 65+, maar erg veel ontzag voor de jongste fietser, Lou van Belle, die als 8-jarige bijna alle toppen van Limburg beklom en bijna 75 km aflegde. Op naar het eten in ons clubhuis. Er was een heerlijke BBQ en salades door de dames voor ons klaargezet. Super dat ze dat weer voor ons geregeld hadden. We konden gelijk gaan genieten. Waar iedereen met pijn in de benen en op plekke waar ze eigenlijk niet van wisten dat ze die hadden lekker kon gaan zitten. Met nog steeds diezelfde gedachte… ‘’waarom doen we dit ook alweer?’’ …..”voor de lol natuurlijk!!”

[Weergeven als diavoorstelling]

Afgelopen weekend was er een trainingsweekend voor de A-junioren en ouder georganiseerd door Richard Vrolijk.

In het zonnige Egmond-binnen was een locatie gevonden. Onder de leiding van de trainers Richard Vrolijk en Lex van Tol werd er daar getraind en de catering was in handen van Henk Blaauwgeers. 19 personen hadden zich aangemeld. Vrijdag middag op tijd vertrokken met Lex. Als eerste waren wij daar en hadden de beste kamer uitgezocht, de boel verkend en wachten op de rest. Zittend in de zon viel dat nog best mee. In de loop van de avond druppelden ze allemaal binnen. Sommigen wat later zodat ze niet de droogtraining hoefden te volgen. Bij het complex lag een groot grasveld, heerlijk om te trainen en lekker dicht bij de locatie. Na wat sprongen, coördinatie, kracht etc. werd de training afgesloten met een voetbalpartijtjes, waarbij ik toch meer de dames zag schitteren dan de heren. Netty de Bruin zag ik zonder mededogen Guus Janssen tackelen. Na afloop nog lekker met zijn allen buiten gezeten. Na een wat korte nachtrust vroeg opstaan om als 1e te douchen en alvast het ontbijt te regelen. Lekker buiten onder een afdak, lopend buffet. Ging allemaal prima, allemaal blije gezichten. Vandaag stond het skeeleren en het mountenbiken op het programma. Skeeleren in Alkmaar, schijnt goed gegaan te zijn, geen problemen of blessures. Ik op mijn fiets naar Egmond om de laatste boodschappen te halen voor de 20 hongerige afgetrainde jonge godenzonen en dochters en een paar oudere minder afgetrainde goden. Mountenbiken was in Schoorl op een mountainbike parcours aldaar. Parcoursrecord 37 minuten, wij waren bijna net zo snel, ik meen 57 minuten. Helaas waren er een paar oudere senioren die moe waren en hun ketting verstopt hadden zodat ze niet meer konden fietsen en belden dat ze opgehaald moesten worden.

’s Avonds spaghetti gegeten om de honger te stillen. Dit ging met de hulp van een aantal A-junioren die ook hebben afgewassen. Klasse. Weer laat naar bed en vroeg op voor het laatste ontbijt. Droogtrainen in de duinen met daarna op het veld elastieken. Tussendoor watermeloen eten zodat men even kon bijkomen. Bij de meesten was de fut er uit in de warme zon 31 graden en waren al aan het afbouwen. Daarna was het opruimen en kon een ieder voldaan na huis behalve Eddie Turfboer die zijn auto was kapot en moest wachten op de anwb. Misschien zit hij nu nog in Egmond-binnen.

Om kwart over drie ’s middags stond de meute klaar bij de start. Nerveuze grapjes. Veel strakke, gespannen koppen. De favorieten vooraan. Toen het startschot viel, werd er weggesprint alsof het om een 500 meter gaat. Een groepje van zes man pakte nog op de Coolsingel ruim 50 meter op het peloton. In het groepje SVU’ers Smets, Riemersma en Van Eeckhout, maar ook concurrent, topfavoriet en winnaar van vorig jaar, Jochem Uihtoven. Saillant detail is dat Uithoven in het wedstrijdcircuit teamgenoot is van de drie SVU’ers uit de kopgroep.

Achter deze kopgroep ontstond een achtervolgende groep van een kleine vijftien man,. Erwin Wentink en Johan Boef waren de SVU’ers in dit gezelschap. Hassan van der Hoff had bij de start de slag gemist, maar wist halverwege de eerste ronde knap aansluiting bij deze groep te vinden. Door de hoge snelheden en de harde wind was er van een groot peloton geen sprake. Wel ontstonden groepen van verschillende grootte en samenstelling. Sprinter Martijn Jager bevond zich in de derde groep, terwijl Eva van Rheenen, samen met een aantal andere dames in de vierde groep reed.

Na driekwart ronde ging Vincent Riemersma als eerste in de aanval. Jochem Uithoven wist echter naar hem toe te rijden, en reed volle bak door, waardoor Riemersma moest lossen en werd bijgehaald door de andere koplopers. Op de Coolsingel ging Thijs Smets in de tegenaanval, waardoor de kopgroep uiteen spatte.

Met nog een ronde te gaan reden Uithoven en Smets op ongeveer 20 seconden achter elkaar aan, op nog ‘s 20 seconden gevolgd door de drie overgebleven koplopers. De achtervolgende groep, inmiddels uitgedund tot tien man, zat daar weer een dertigtal seconden achter. In theorie leek alles dus nog mogelijk. De groep miste echter de kracht en de wil om de koplopers terug te halen.

Halverwege de tweede ronde waren de verhoudingen onveranderd. Uithoven soleerde ijzersterk naar de finish, terwijl Smets hem doorlopend binnen het zicht hield, zonder echt dichterbij te kunnen komen. Uithoven greep de winst voor het tweede jaar op rij, Thijs Smets moest zich tevreden stellen met een tweede plek.

Daarachter maakten Riemersma, Van Eeckhout en Anthura-rijder Frans van Winden zich op voor de strijd om de derde plaats. De groep van tien was inmiddels te ver weg om hen nog te bedreigen. Helaas wisten de twee SVU’ers hun numerieke voordeel niet tactisch uit te buiten, waardoor Van Winden de derde plaats pakte. Riemersma kwam in een bloedstollende eindsprint net iets tekort. Hans van Eeckhout finishte als eerste b-rijder op een mooie vijfde plaats. De groep van tien kwam op ruim een minuut van de winnaar binnen.

Bij de dames miste Eva van Rheenen met een vierde plaats maar net het podium. De overwinning ging naar Nienke Stenekes.

Johan Boef
SV-Utrecht

Deelnemers: Margreet (met buikje), Henk (met buik), Jan D., Jan B., Antoon, Peter F., Lennart, Kees, Frank H. en René.
Ondanks de dreigende regen volgens de buienradar, is er toch een redelijke opkomst. Alleen een aantal deelnemers aan de ambtenaren toertocht van afgelopen vrijdag ontbreekt. Voor de verandering maakt Frank Heijerman het Red Bull kwartet compleet. Na zijn buiteling in de ronde van het groen hart op 2e pinksterdag zag zijn gezicht er nog wat gehavend uit.

We rijden in via Leidscheveen en terug via de Voorweg. Daarna het parcours in het Buitenpark verkennen. Onderaan de bult stoppen we na het eerste rondje en legt René uit wat de bedoeling is. Krachttraining: 6x heuvel op vanuit een lage aanvangssnelheid. Verzet 52×16 en voor de sterkeren onder ons 52×15 (of zoals ik bij Henk heb gezien nog zwaarder). Na de rand onder aan de bult gaat het gas erop en stormen we zo snel mogelijk de heuvel op, om bovenaan te keren en rustig naar beneden uit te bollen.

Voor volledig artikel met afbeelding klik hier

Sinds het begin van de fietstraining 2009 rij ik met een Polar hartslag meter die behalve de hartslag ook de snelheid, het aantal omwentelingen van de trapas en de hoogte weergeeft. In bovenstaand plaatje is dit duidelijk te zien; de bovenste rode lijn is de hartslag, daaronder de groene lijn is de trapfrequentie. De blauwe lijn is de snelheid en de onderste rode lijn is het hoogteprofiel, oftewel de bult die we hebben genomen. De horizontal balken (rood, oranje, groen en blauw) zijn mijn persoonlijke trainingszones. Groen is D1 (75%-85% van HFmlss), Oranje is D2 (85%-95% van HFmlss)en Rood is D3(95%-100% van HFmlss) en maximaal. HFmlss is ook bekend als omslagpunt, het punt waarbij de aerobe zuurstofopname maximaal is er net geen verzuring optreedt.

Wat duidelijk opvalt in bovenstaande grafiek zijn de bulten die we hebben genomen. De eerste zes bulten in de grafiek is de eigenlijke trainingsbult. De bult daarna is de eerste bult die we daarna zijn tegengekomen in ons rondje uitrijden in het Buitenpark (de bult na de boomstam over het fietspad). De achtste bult is weer de trainingsbult maar nu tijdens het uitrijden. Wat verder opvalt is dat alleen de eerste vier herhalingen op de bult maximaal waren. Daarna ging de vermoeidheid toeslaan en vlakte de snelheid en hartslag af en bereikte niet meer het maximale niveau. Voor het bereiken van mijn echte maximale hartslag (de bovenkant van de rode balk) was de inspanning te kort. Het duurt namelijk enige tijd voordat je hartslag op de inspanning reageert en zijn maximum kan bereiken.
Verder kan geconcludeerd worden dat het gebruikte verzet te licht was voor een echte krachtraining omdat het aantal omwentelingen van de trapas, tegen de bult op een maximum heeft bereikt van 103 rpm in de tweede en derde herhaling. Voor een echte krachttraining is 65 tot 70 rpm beter. Deze training kan daarom in mijn geval beter geclassificeerd worden als een sprinttraining bergop, mede ook gezien de snelheid van 43 km/u bergop.

Het herstel na de hapering in de vierde herhaling is te danken aan Kees. Mijn hartslag was enigszins aan het inzakken (ik ben liever lui dan moe) terwijl Kees eraan kwam en mij nog even extra motiveerde om door te gaan.

Wat verder nog opvalt is dat het herstel tussen de herhalingen in goed is omdat tijdens de afdaling mijn hartslag weer de onderkant van de D1 trainingszone bereikt.

Al met al een prima conditietraining maar geen echte krachttraining in mijn geval.

René Vermeulen

Zondag 3 mei, de elfdorpentocht. Voor sommige hun eerste toertochtje van het seizoen. Om half negen stonden we al bij ‘Het blesse paard’ klaar om te vertrekken. Het zou weer een gezellig dagje worden.

Met een groepje van negen man, en vrouw natuurlijk, gingen we op weg. Netty de Bruijn, Raymond van Steenbergen, Peter kors, Jan Dobbe, Charlotte Kors, Peter Dobbe, Dewy Harteveld, Patricia van der Kooy en Liesbeth Milatz waren er helemaal klaar voor!

Raymond had gezegd dat het om kwart voor negen zou gaan regenen. Gelukkig werd dit iets later, waardoor we niet gelijk nat waren. En daar was de eerste stempelposten al in zicht. En het regende nog steeds gelukkig niet zo hard.
Na ongeveer 60 km kwam de grote stop. Met natuurlijk de appeltaart met slagroom en de koffie. Na ongeveer 15 minuten te hebben stil gezeten, sprongen we weer op de fiets om verder te gaan. En ja hoor. Na nog geen 5 km onze eerste val partij. Jan Dobbe. De oorzaak is niet helemaal bekend. Maar toch niet erg fijn. Knie kapot, bril kapot, wat hij zelf eerst niet eens door had, en nog een beetje schade.

Toen Jan weer op de fiets zat gingen we weer verder en reden richting Zoetermeer om daarna met veel omwegen naar Stompwijk te rijden. Komen we in Zoetermeer, wordt er opeens geroepen. “LEK!” Peter Kors. De mannen waren lekker bezig. Nou snel band verwisselen en weer verder fietsen. Snel door naar Stompwijk waar een heerlijke tomatensoep staat te wachten.
Het was weer een gezellige ochtend. Waarbij de oudere mannelijke fietsers blijkbaar het tempo niet vol konden houden en er daarom of bij gingen liggen of lek reden waardoor ze even uit konden rusten. Maar dat maakt niet uit. Het was heel gezellig en dat is belangrijk!

Liesbeth Milatz

Afgelopen zondag hebben 23 enthousiaste fietsers een baanclinic gevolgd op de overdekte wielbaan van Sloten (Amsterdam).

De clinic bestond uit een viertal onderdelen: Fietsgewenning d.m.v. een tikspel op het middenterrein. Baangewenning langs pylonen op de baan. Rijden in een groep. Afsluitende sprint vanuit vliegende start.

De eerste kennismaking met het baanwielrennen zorgt voor een paar leuke verrassingen. Je fiets op een wat vreemd ogende ’kale’ fiets. Een fiets zonder remmen dus, die ook nog eens een doortrapper blijkt te zijn. Met andere woorden, als je stopt met trappen draaien je trappers gewoon door. Doortrappen dus ,anders wordt je over je stuur gelanceerd. Dit is even wennen. De wielerbaan zelf heeft imponerend steile bochten. Je moet er met een behoorlijke snelheid doorheen trappen anders glippen je wielen gewoon onder je weg en lig je beneden in de baan.

Toch heeft iedereen de stoute fietsschoenen aangetrokken en de stap gewaagd. Gelukkig werden we geïnstrueerd door Carolien, een strenge, maar deskundige begeleidster die geen tegenspraak duldt. Terecht, want in de baan gelden strenge regels die er in korte tijd ingehamerd moeten worden. Als iedereen zich hieraan houdt kun je op een veilige manier in de baan rondtoeren. Dat hebben we dus met veel enthousiasme gedaan.

Een speciale vermelding waard vind ik de moed en het doorzettingsvermogen van Christel en Mariëlle. Aanvankelijk hadden zij wat angst om met veel rijders in de baan de steile bochten aan te vallen. Dit is opgelost door de baan voor hen vrij te maken en hen te koppelen aan een ervaren fietser. Het wiel van deze fietser volgend hebben ze zonder probleem hoog in de baan de bochten doorgetrapt.

Al met al een erg geslaagde middag, zowel voor de fietsers als voor de aanwezige toeschouwers.

Na afloop van de clinic hebben we de baan nog even vanaf de tribune bekeken, van boven naar beneden dus. Vanuit dit perspektief waren we allen zwaar onder de indruk hoe steil hij eigenlijk is.

Menno van Winden heeft zo’n 300 foto’s voor ons geschoten. Belangstellenden kunnen tegen een kleine vergoeding een DVD met de foto’s bij hem bestellen: vanwindenmenno@gmail.com

Klik hier voor de uitslag van de tijdrit.

Donderdag 4 september

Fietsers: Netty de Bruijn, Jan Dobbe, Peter Fakkeldij, Peter, Gert-Jan v.d. Kooy, Antoon Milatz, Margreet Merbis, Raymond van Steenbergen, Wim Turfboer, Rene Vermeulen Nico Woldendorp en Kees

Afgelopen weken hebben loodzware trainingen achter de rug. Deze week was een rustige (herstel) week. Dus is er wat energie over voor weer eens een verslagje.
Binnen de groep konden we het er niet over eens worden dat het echt een rustige week was. Rustig, het blijft een relatief begrip. Maar er stonden in ieder geval geen heuvel- en intervaltraining op het programma, dat wil toch wel wat zeggen. Toch hebben we wel wat gedaan. Meestal stond er veel wind en dan loopt de inspanning toch op. Soms moest er een brommertje worden bijgehaald en dan lopen de snelheden weer op. Zo is er altijd wel wat en dat zorgt dan toch weer voor de onverwachte inspanningen. Maar afgezet tegen de trainingen die ons nog te wachten staan (voor we het ijs op mogen) was het een makkie.

Donderdag was het een ouderwets duurritje; een rondje Vliet. Tempo rond de 30 km/h, moet kunnen. Rene en ik rijden de eerste kilometers op kop. Wind in de rug, geen vuiltje aan de lucht. Achter ons nemen Margreet en Netty omvang, gewichten en diëten door. Ik begrijp dat fietsen geen gewicht in de schaal legt. Opmerkingen van ons hierover worden niet in dank aangenomen. We doen er dus maar het zwijgen toe. Het dreigt nog een saaie training te worden, maar vlak voor Hazerswoude worden we ingehaald door een groepje fietsers van schaatsvereniging Voorschoten. Rene en ik besluiten dat het tempo wel even omhoog mag. Als de weg wat minder bochten heeft zullen we proberen dit groepje weer in te halen. Helaas het komt niet zo ver. De fiets van Rene maakt plotseling een onheilspellend geluid. Het klinkt als of zijn derailleur tegen de spaken klapt. We stoppen snel en kijken wat er aan de hand is. Het deskundig oog van Antoon constateert een lekke band.

Rene en Antoon weten, terwijl wij hen van goede adviezen voorzien, dit klusje snel te klaren. In een handomdraai zitten we weer in het zadel. De Voorschoters zijn natuurlijk uit het zicht verdwenen, maar inmiddels hebben we de wind op kop en mogen de benen toch nog werken. Via Benthuizen, het Noord Aa en de Meerpolder bereiken we het Buitenpark. Op de laatste heuvel worden we verrast door eveneens fietsende shorttrack-ouders. Ze stuiven ons in volle vaart voorbij. Met een maximale inspanning weten een paar van ons weten hen bij te halen. Zo bereiken we toch nog moe maar voldaan het clubhuis. Ik citeer Netty: “Het was weer een lekker rustige hersteltraining.”

20080907\Kees

Donderdag 21 augustus
Netty de Bruyn, Jan Dobbe, Gert-Jan v/d Kooy, Antoon Milatz, Daan Paques, Wim Turfboer, Nico Woldendorp, Rene en Kees

Vanavond staat er een intensieve heuveltraining op het programma. We zitten in het laatste deel van de zomer-fietstrainingen, dus vormen de komende trainingen ook het zwaarst onderdeel van ons programma. We hebben ons de afgelopen tijd al een stevige voorbereiding gehad, dus we kunnen wat hebben. En tenslotte dient het maar één doel: sterk het ijs op.
Als inrijrondje kiezen we het fietspad langs de golfbaan en via Leidscheveen terug. Aan het begin van het fietspad treffen we het inmiddels bekende bord: verboden in te rijden.

We trekken ons er niets van aan. Het staat er al weken en nooit wordt ons een strobreed in de weg gelegd. Het scheen niet voor ons te gelden. Helaas, tot vanavond. Bij het fietspad langs de A12 bleek de doorgang door een reusachtige zwarte buis versperd.

Een, volgens sommigen, niet te nemen obstakel. We zouden genoodzaakt zijn rechtsomkeer te maken. Maar, zo gemakkelijk laten we ons niet uit het veld slaan. Met de nodige halsbrekende toeren zijn we er overheen geklommen. Helaas had ik mijn telefoon te laat in stelling om dit allemaal in beeld te brengen, maar geloof me het was als of we nooit iets anders doen. Mogelijk kan ik toch een oude wens in vervulling laten gaan: fietscrossen in de winter. Over de heuveltraining valt weinig anders te melden dan dat hij bijzonder zwaar was. ‘Volle bak’ heuvel op en daarna stevig door fietsen en dit drie kwartier lang. De groep werd al snel uiteen geslagen en vormden zich verschillende koppels. Na verloop van tijd werd Rene, Antoon en ik ingehaald door Frank Heijerman, Guus Jansen en Liesbeth Milatz. Kennelijk waren zij met het zelfde spelletje bezig wat ons de gelegenheid gaf om de groep wat te vergroten. Liesbeth deed haar uiterste best om vader Antoon er af te rijden, wat haar ook lukte.
Na al deze inspanningen ronden we de training af met een rondje ontspannen uitrijden in de Meerpolder.
20080824\Kees