Om kwart over drie ’s middags stond de meute klaar bij de start. Nerveuze grapjes. Veel strakke, gespannen koppen. De favorieten vooraan. Toen het startschot viel, werd er weggesprint alsof het om een 500 meter gaat. Een groepje van zes man pakte nog op de Coolsingel ruim 50 meter op het peloton. In het groepje SVU’ers Smets, Riemersma en Van Eeckhout, maar ook concurrent, topfavoriet en winnaar van vorig jaar, Jochem Uihtoven. Saillant detail is dat Uithoven in het wedstrijdcircuit teamgenoot is van de drie SVU’ers uit de kopgroep.

Achter deze kopgroep ontstond een achtervolgende groep van een kleine vijftien man,. Erwin Wentink en Johan Boef waren de SVU’ers in dit gezelschap. Hassan van der Hoff had bij de start de slag gemist, maar wist halverwege de eerste ronde knap aansluiting bij deze groep te vinden. Door de hoge snelheden en de harde wind was er van een groot peloton geen sprake. Wel ontstonden groepen van verschillende grootte en samenstelling. Sprinter Martijn Jager bevond zich in de derde groep, terwijl Eva van Rheenen, samen met een aantal andere dames in de vierde groep reed.

Na driekwart ronde ging Vincent Riemersma als eerste in de aanval. Jochem Uithoven wist echter naar hem toe te rijden, en reed volle bak door, waardoor Riemersma moest lossen en werd bijgehaald door de andere koplopers. Op de Coolsingel ging Thijs Smets in de tegenaanval, waardoor de kopgroep uiteen spatte.

Met nog een ronde te gaan reden Uithoven en Smets op ongeveer 20 seconden achter elkaar aan, op nog ‘s 20 seconden gevolgd door de drie overgebleven koplopers. De achtervolgende groep, inmiddels uitgedund tot tien man, zat daar weer een dertigtal seconden achter. In theorie leek alles dus nog mogelijk. De groep miste echter de kracht en de wil om de koplopers terug te halen.

Halverwege de tweede ronde waren de verhoudingen onveranderd. Uithoven soleerde ijzersterk naar de finish, terwijl Smets hem doorlopend binnen het zicht hield, zonder echt dichterbij te kunnen komen. Uithoven greep de winst voor het tweede jaar op rij, Thijs Smets moest zich tevreden stellen met een tweede plek.

Daarachter maakten Riemersma, Van Eeckhout en Anthura-rijder Frans van Winden zich op voor de strijd om de derde plaats. De groep van tien was inmiddels te ver weg om hen nog te bedreigen. Helaas wisten de twee SVU’ers hun numerieke voordeel niet tactisch uit te buiten, waardoor Van Winden de derde plaats pakte. Riemersma kwam in een bloedstollende eindsprint net iets tekort. Hans van Eeckhout finishte als eerste b-rijder op een mooie vijfde plaats. De groep van tien kwam op ruim een minuut van de winnaar binnen.

Bij de dames miste Eva van Rheenen met een vierde plaats maar net het podium. De overwinning ging naar Nienke Stenekes.

Johan Boef
SV-Utrecht

Deelnemers: Margreet (met buikje), Henk (met buik), Jan D., Jan B., Antoon, Peter F., Lennart, Kees, Frank H. en René.
Ondanks de dreigende regen volgens de buienradar, is er toch een redelijke opkomst. Alleen een aantal deelnemers aan de ambtenaren toertocht van afgelopen vrijdag ontbreekt. Voor de verandering maakt Frank Heijerman het Red Bull kwartet compleet. Na zijn buiteling in de ronde van het groen hart op 2e pinksterdag zag zijn gezicht er nog wat gehavend uit.

We rijden in via Leidscheveen en terug via de Voorweg. Daarna het parcours in het Buitenpark verkennen. Onderaan de bult stoppen we na het eerste rondje en legt René uit wat de bedoeling is. Krachttraining: 6x heuvel op vanuit een lage aanvangssnelheid. Verzet 52×16 en voor de sterkeren onder ons 52×15 (of zoals ik bij Henk heb gezien nog zwaarder). Na de rand onder aan de bult gaat het gas erop en stormen we zo snel mogelijk de heuvel op, om bovenaan te keren en rustig naar beneden uit te bollen.

Voor volledig artikel met afbeelding klik hier

Sinds het begin van de fietstraining 2009 rij ik met een Polar hartslag meter die behalve de hartslag ook de snelheid, het aantal omwentelingen van de trapas en de hoogte weergeeft. In bovenstaand plaatje is dit duidelijk te zien; de bovenste rode lijn is de hartslag, daaronder de groene lijn is de trapfrequentie. De blauwe lijn is de snelheid en de onderste rode lijn is het hoogteprofiel, oftewel de bult die we hebben genomen. De horizontal balken (rood, oranje, groen en blauw) zijn mijn persoonlijke trainingszones. Groen is D1 (75%-85% van HFmlss), Oranje is D2 (85%-95% van HFmlss)en Rood is D3(95%-100% van HFmlss) en maximaal. HFmlss is ook bekend als omslagpunt, het punt waarbij de aerobe zuurstofopname maximaal is er net geen verzuring optreedt.

Wat duidelijk opvalt in bovenstaande grafiek zijn de bulten die we hebben genomen. De eerste zes bulten in de grafiek is de eigenlijke trainingsbult. De bult daarna is de eerste bult die we daarna zijn tegengekomen in ons rondje uitrijden in het Buitenpark (de bult na de boomstam over het fietspad). De achtste bult is weer de trainingsbult maar nu tijdens het uitrijden. Wat verder opvalt is dat alleen de eerste vier herhalingen op de bult maximaal waren. Daarna ging de vermoeidheid toeslaan en vlakte de snelheid en hartslag af en bereikte niet meer het maximale niveau. Voor het bereiken van mijn echte maximale hartslag (de bovenkant van de rode balk) was de inspanning te kort. Het duurt namelijk enige tijd voordat je hartslag op de inspanning reageert en zijn maximum kan bereiken.
Verder kan geconcludeerd worden dat het gebruikte verzet te licht was voor een echte krachtraining omdat het aantal omwentelingen van de trapas, tegen de bult op een maximum heeft bereikt van 103 rpm in de tweede en derde herhaling. Voor een echte krachttraining is 65 tot 70 rpm beter. Deze training kan daarom in mijn geval beter geclassificeerd worden als een sprinttraining bergop, mede ook gezien de snelheid van 43 km/u bergop.

Het herstel na de hapering in de vierde herhaling is te danken aan Kees. Mijn hartslag was enigszins aan het inzakken (ik ben liever lui dan moe) terwijl Kees eraan kwam en mij nog even extra motiveerde om door te gaan.

Wat verder nog opvalt is dat het herstel tussen de herhalingen in goed is omdat tijdens de afdaling mijn hartslag weer de onderkant van de D1 trainingszone bereikt.

Al met al een prima conditietraining maar geen echte krachttraining in mijn geval.

René Vermeulen

Zondag 3 mei, de elfdorpentocht. Voor sommige hun eerste toertochtje van het seizoen. Om half negen stonden we al bij ‘Het blesse paard’ klaar om te vertrekken. Het zou weer een gezellig dagje worden.

Met een groepje van negen man, en vrouw natuurlijk, gingen we op weg. Netty de Bruijn, Raymond van Steenbergen, Peter kors, Jan Dobbe, Charlotte Kors, Peter Dobbe, Dewy Harteveld, Patricia van der Kooy en Liesbeth Milatz waren er helemaal klaar voor!

Raymond had gezegd dat het om kwart voor negen zou gaan regenen. Gelukkig werd dit iets later, waardoor we niet gelijk nat waren. En daar was de eerste stempelposten al in zicht. En het regende nog steeds gelukkig niet zo hard.
Na ongeveer 60 km kwam de grote stop. Met natuurlijk de appeltaart met slagroom en de koffie. Na ongeveer 15 minuten te hebben stil gezeten, sprongen we weer op de fiets om verder te gaan. En ja hoor. Na nog geen 5 km onze eerste val partij. Jan Dobbe. De oorzaak is niet helemaal bekend. Maar toch niet erg fijn. Knie kapot, bril kapot, wat hij zelf eerst niet eens door had, en nog een beetje schade.

Toen Jan weer op de fiets zat gingen we weer verder en reden richting Zoetermeer om daarna met veel omwegen naar Stompwijk te rijden. Komen we in Zoetermeer, wordt er opeens geroepen. “LEK!” Peter Kors. De mannen waren lekker bezig. Nou snel band verwisselen en weer verder fietsen. Snel door naar Stompwijk waar een heerlijke tomatensoep staat te wachten.
Het was weer een gezellige ochtend. Waarbij de oudere mannelijke fietsers blijkbaar het tempo niet vol konden houden en er daarom of bij gingen liggen of lek reden waardoor ze even uit konden rusten. Maar dat maakt niet uit. Het was heel gezellig en dat is belangrijk!

Liesbeth Milatz

Afgelopen zondag hebben 23 enthousiaste fietsers een baanclinic gevolgd op de overdekte wielbaan van Sloten (Amsterdam).

De clinic bestond uit een viertal onderdelen: Fietsgewenning d.m.v. een tikspel op het middenterrein. Baangewenning langs pylonen op de baan. Rijden in een groep. Afsluitende sprint vanuit vliegende start.

De eerste kennismaking met het baanwielrennen zorgt voor een paar leuke verrassingen. Je fiets op een wat vreemd ogende ’kale’ fiets. Een fiets zonder remmen dus, die ook nog eens een doortrapper blijkt te zijn. Met andere woorden, als je stopt met trappen draaien je trappers gewoon door. Doortrappen dus ,anders wordt je over je stuur gelanceerd. Dit is even wennen. De wielerbaan zelf heeft imponerend steile bochten. Je moet er met een behoorlijke snelheid doorheen trappen anders glippen je wielen gewoon onder je weg en lig je beneden in de baan.

Toch heeft iedereen de stoute fietsschoenen aangetrokken en de stap gewaagd. Gelukkig werden we geïnstrueerd door Carolien, een strenge, maar deskundige begeleidster die geen tegenspraak duldt. Terecht, want in de baan gelden strenge regels die er in korte tijd ingehamerd moeten worden. Als iedereen zich hieraan houdt kun je op een veilige manier in de baan rondtoeren. Dat hebben we dus met veel enthousiasme gedaan.

Een speciale vermelding waard vind ik de moed en het doorzettingsvermogen van Christel en Mariëlle. Aanvankelijk hadden zij wat angst om met veel rijders in de baan de steile bochten aan te vallen. Dit is opgelost door de baan voor hen vrij te maken en hen te koppelen aan een ervaren fietser. Het wiel van deze fietser volgend hebben ze zonder probleem hoog in de baan de bochten doorgetrapt.

Al met al een erg geslaagde middag, zowel voor de fietsers als voor de aanwezige toeschouwers.

Na afloop van de clinic hebben we de baan nog even vanaf de tribune bekeken, van boven naar beneden dus. Vanuit dit perspektief waren we allen zwaar onder de indruk hoe steil hij eigenlijk is.

Menno van Winden heeft zo’n 300 foto’s voor ons geschoten. Belangstellenden kunnen tegen een kleine vergoeding een DVD met de foto’s bij hem bestellen: vanwindenmenno@gmail.com

Klik hier voor de uitslag van de tijdrit.

Donderdag 4 september

Fietsers: Netty de Bruijn, Jan Dobbe, Peter Fakkeldij, Peter, Gert-Jan v.d. Kooy, Antoon Milatz, Margreet Merbis, Raymond van Steenbergen, Wim Turfboer, Rene Vermeulen Nico Woldendorp en Kees

Afgelopen weken hebben loodzware trainingen achter de rug. Deze week was een rustige (herstel) week. Dus is er wat energie over voor weer eens een verslagje.
Binnen de groep konden we het er niet over eens worden dat het echt een rustige week was. Rustig, het blijft een relatief begrip. Maar er stonden in ieder geval geen heuvel- en intervaltraining op het programma, dat wil toch wel wat zeggen. Toch hebben we wel wat gedaan. Meestal stond er veel wind en dan loopt de inspanning toch op. Soms moest er een brommertje worden bijgehaald en dan lopen de snelheden weer op. Zo is er altijd wel wat en dat zorgt dan toch weer voor de onverwachte inspanningen. Maar afgezet tegen de trainingen die ons nog te wachten staan (voor we het ijs op mogen) was het een makkie.

Donderdag was het een ouderwets duurritje; een rondje Vliet. Tempo rond de 30 km/h, moet kunnen. Rene en ik rijden de eerste kilometers op kop. Wind in de rug, geen vuiltje aan de lucht. Achter ons nemen Margreet en Netty omvang, gewichten en diëten door. Ik begrijp dat fietsen geen gewicht in de schaal legt. Opmerkingen van ons hierover worden niet in dank aangenomen. We doen er dus maar het zwijgen toe. Het dreigt nog een saaie training te worden, maar vlak voor Hazerswoude worden we ingehaald door een groepje fietsers van schaatsvereniging Voorschoten. Rene en ik besluiten dat het tempo wel even omhoog mag. Als de weg wat minder bochten heeft zullen we proberen dit groepje weer in te halen. Helaas het komt niet zo ver. De fiets van Rene maakt plotseling een onheilspellend geluid. Het klinkt als of zijn derailleur tegen de spaken klapt. We stoppen snel en kijken wat er aan de hand is. Het deskundig oog van Antoon constateert een lekke band.

Rene en Antoon weten, terwijl wij hen van goede adviezen voorzien, dit klusje snel te klaren. In een handomdraai zitten we weer in het zadel. De Voorschoters zijn natuurlijk uit het zicht verdwenen, maar inmiddels hebben we de wind op kop en mogen de benen toch nog werken. Via Benthuizen, het Noord Aa en de Meerpolder bereiken we het Buitenpark. Op de laatste heuvel worden we verrast door eveneens fietsende shorttrack-ouders. Ze stuiven ons in volle vaart voorbij. Met een maximale inspanning weten een paar van ons weten hen bij te halen. Zo bereiken we toch nog moe maar voldaan het clubhuis. Ik citeer Netty: “Het was weer een lekker rustige hersteltraining.”

20080907\Kees

Donderdag 21 augustus
Netty de Bruyn, Jan Dobbe, Gert-Jan v/d Kooy, Antoon Milatz, Daan Paques, Wim Turfboer, Nico Woldendorp, Rene en Kees

Vanavond staat er een intensieve heuveltraining op het programma. We zitten in het laatste deel van de zomer-fietstrainingen, dus vormen de komende trainingen ook het zwaarst onderdeel van ons programma. We hebben ons de afgelopen tijd al een stevige voorbereiding gehad, dus we kunnen wat hebben. En tenslotte dient het maar één doel: sterk het ijs op.
Als inrijrondje kiezen we het fietspad langs de golfbaan en via Leidscheveen terug. Aan het begin van het fietspad treffen we het inmiddels bekende bord: verboden in te rijden.

We trekken ons er niets van aan. Het staat er al weken en nooit wordt ons een strobreed in de weg gelegd. Het scheen niet voor ons te gelden. Helaas, tot vanavond. Bij het fietspad langs de A12 bleek de doorgang door een reusachtige zwarte buis versperd.

Een, volgens sommigen, niet te nemen obstakel. We zouden genoodzaakt zijn rechtsomkeer te maken. Maar, zo gemakkelijk laten we ons niet uit het veld slaan. Met de nodige halsbrekende toeren zijn we er overheen geklommen. Helaas had ik mijn telefoon te laat in stelling om dit allemaal in beeld te brengen, maar geloof me het was als of we nooit iets anders doen. Mogelijk kan ik toch een oude wens in vervulling laten gaan: fietscrossen in de winter. Over de heuveltraining valt weinig anders te melden dan dat hij bijzonder zwaar was. ‘Volle bak’ heuvel op en daarna stevig door fietsen en dit drie kwartier lang. De groep werd al snel uiteen geslagen en vormden zich verschillende koppels. Na verloop van tijd werd Rene, Antoon en ik ingehaald door Frank Heijerman, Guus Jansen en Liesbeth Milatz. Kennelijk waren zij met het zelfde spelletje bezig wat ons de gelegenheid gaf om de groep wat te vergroten. Liesbeth deed haar uiterste best om vader Antoon er af te rijden, wat haar ook lukte.
Na al deze inspanningen ronden we de training af met een rondje ontspannen uitrijden in de Meerpolder.
20080824\Kees

Donderdag 14 augustus 2008

Fietsers: Jan Dobbe, Peter Fakkeldij, Nico Woldendorp, Daan Paques, Margreet Alkemade, Gert-Jan v/d Kooy, gastfietser Z’77, Rene Vermeulen

Vandaag een prima avond voor een intervaltraining. 8×3′x3′ staat er op het programma. Dit staat voor 8 intervallen van 3 minuten gevolgd door 3 minuten rust. Vanaf het clubhuis wordt er via het Buytenpark over het kapot gereden dijkje naar het fietspad door de polder naar de Vlietlanden gefietst. Na het rondje van ons tijdrit parcours verkend te hebben stoppen we langs de kant en leg ik de bedoeling van de training uit. 8 intervallen van 3 minuten, op het tijdrit parcours, waarbij het de bedoeling is om gedurende de drie minuten minimaal 35 km per uur tegen wind en 40 km per uur voor de wind te fietsen.

Deze schatting heb ik tijdens het verkenningsrondje gedaan en deze bleek achteraf aardig te kloppen gezien het feit dat iedereen, soms met moeite, hieraan kon voldoen. Als verzet tegenwind heb ik als indicatie 39×14 gegeven, hetgeen overeenkomt met zo’n 100 omwentelingen per minuut bij 35 km per uur. Voor de wind werd er op de grote plaat gereden. Bij het schakelen naar de grote plaat bleek de aandrijving van Jan Dobbe nogal luidruchtig te protesteren. Ik heb altijd gedacht dat Jan zo’n handige zoon had. Om de intervaltraining wat afwisselender te maken werd er ieder interval door een andere kopman gestart waarbij het de bedoeling was zo snel mogelijk weg te rijden zodat de overige renners de achtervolging kunnen inzetten. Opvallend was dat de gastfietser zich iedere keer het eerst naar voren fitste en een gat van enkele tientallen meters wist te slaan. Dit gat werd natuurlijk door de sterksten onder ons tegen het einde van het interval weer helemaal dichtgereden. Na de intervallen hebben we via de ‘hel van Stompwijk’ koers gezet naar de Noord-Aa zodat ook Margreet en Gert-Jan op tijd thuis konden zijn, het wordt immers al weer snel donker. Thuisgekomen hoor ik via Harry Roetman en mijn zoon Jan Julius van het ernstige ongeval tijdens de training van onze jongste fietsers, waarbij Hilko Kleissen zwaargewond is afgevoerd naar het ziekenhuis. Hilko is op het bovengenoemde dijkje aangereden door een tractor. Meer hierover elders op onze site. Ik wens hem en zijn familie veel sterkte en beterschap toe.

Rene Vermeulen

De fietstraining van de pupillen van afgelopen donderdagavond zou een rit worden richting de Vlietlanden. In gezamenlijk overleg werd besloten om via het Buijtenpark eerst richting Stompwijk en vervolgens richting de snelweg A4 te gaan rijden. Op de Meer en Geerweg rijdend werd op een goed moment de opdracht aan de fietsers gegeven om enerzijds te vertragen voor een verzakt veerooster en anderzijds te ritsen voor een tegemoet komende tractor. Bij het passeren van de tractor is Hilko Kleissen om onduidelijke redenen ten val gekomen en aangereden door het voorwiel van de tractor. Hierbij heeft Hilko diverse ernstige verwondingen opgelopen. Inmiddels is Hilko geopereerd en heeft hij de komende 6 weken bedrust gekregen om de breuken te laten helen.

Op de plaats van het ongeluk was het direct duidelijk dat Hilko diverse ernstige verwondingen had opgelopen, waaronder een gebroken linkerbovenbeen. Hierop zijn vervolgens de ambulance en politie ingeschakeld. De ambulance heeft Hilko naar het Juliana Kinderziekenhuis gebracht waarop vervolgonderzoek is ingesteld. Uit dit vervolgonderzoek is gebleken dat behalve het gebroken linkerbeen, Hilko beide sleutelbenen, zijn linkerbekken en mogelijk een vinger en de linkerelleboog heeft gebroken, naast de diverse andere schaaf- en kleinere verwondingen. Hilko is geopereerd aan zijn been en heeft hij een plaat op de breuk gekregen. De komende 6 weken moet hij bedrust houden om de andere breuken, waaraan operatief niet zo heel veel gedaan kan worden, te laten helen.

Het mag duidelijk zijn dat de familie Kleissen zwaar getroffen is door dit ongeval temeer omdat Hilko’s moeder Foskea meefietste en getuige is geweest van het ongeval van haar zoon. Dit is haar niet gemakkelijk gevallen maar zij heeft haar zoon tijdens de hulpverlening buitengewoon rustig geholpen en bijgestaan.

Ook de aanwezige pupillen, Ian, Jan Julius, Ilse, Suzanne, Maarten, Joost en Thijmen, waren hevig geschrokken omdat zij enerzijds getuige zijn geweest en anderzijds de hele hulpverlening hebben gezien en dat valt toch ook niet mee als je je schaatsvriendje zoveel pijn ziet hebben.

Om de familie Kleissen en in het bijzonder Hilko te steunen, willen we jullie vragen om Hilko een kaartje te sturen; dat zal hij bijzonder op prijs stellen.

Hilko wordt verpleegd in het Juliana Kinderziekenhuis, Kamer 25-3, Sportlaan 600, 2566 MJ te Den Haag.

Fietsen op 28-07-2008. Aanwezig Peter Fakkeldij, Margreet Alkemade en Netty de Bruijn.

Vanavond was het na een zeer natte dag toch heerlijk weer geworden voor een rondje stevig fietsen. Door de vakantieperiode waren er maar drie aanwezig maar wel met een dosis energie om er vol tegenaan te gaan.

Na lekker ingereden te hebben, dus is natuurlijk zo gebeurt bij 28 graden, heeft Margreet ons het programma verteld. Ieder 4x 2 kilometer op kop op de grote plaat en de achtervolgers op de kleine en lekker uit de wind. Dit moest van Margreet met 35 km. De eerste 2 keer gingen natuurlijk wel goed maar daarna konden wij, vrouwen, het niet volledig meer vol houden. Gelukkig hadden wij Peter in onze gelederen die zeer hard sleurde zodat het gemiddelde uiteindelijk op 33 kilometer uitkwam. Na even overlegd te hebben waar het uitrijrondje naar toe moest kreeg Margreet voor de 2e keer binnen zeer korte tijd een lekke band. Gelukkig had ze net een nieuw bandje bij zich gestoken zodat weer Peter dit moest verwisselen. Na een bedankje en een klap op de schouder moest Peter weer op kop voor het uitrijden. Ook dit volbracht hij weer super, dus namens de vrouwen, BEDANKT.

Fieters: Antoon, Jan, Johan, Raymond, Moniek & Lennert, Wim, Margreet, Rene, Kees

Gelukkig is het weer eens een mooie fietsavond. Lekkere temperatuur, een zonnetje en weinig wind. Er staat een pittige intervaltraining op het program, dus rijden we eerst eens flink warm. Langs de golfbaan, stukje Leidscheveen en over de Voorweg terug naar het Buitenpark. Hier aangekomen legt Rene ons het eerste deel van de training uit. Zes keer met een zware versnelling (52 x 15, of 14) naar boven. Hier keren, dalen, keren en weer naar boven. Je moet er maar lol in hebben. Ik hoor echter geen wanklank. Zelf doe ik m’n uiterste best, maar de benen protesteren behoorlijk. Na een week slecht weer en weinig kilometers onder de wielen verwacht ik geen wonderen van mijn benen. Het is dat ik me keer op keer inbeeld dat ik richting Hautacam fiets, anders was het echt zes keer niks geworden.

Na deze inspanning rijden we even een kwartiertje de benen ‘los’, waarna we het tweede deel van de training oppakken. Zes keer een minuut aanzetten, weer met de zware versnelling, gevolgd door een minuut rust. Windje mee vind ik het heerlijk, maar met wind tegen zit ik in het laatste wiel (van Henk) ontzettend te verzaken. Ik ben dan ook opgelucht als het weer voorbij is en blij dat we gaan uitrijden. We rijden hiervoor het overbekende rondje langs de Vliet. Je denkt dan, wat kan ons hier nog verrassen? Dat blijkt wel degelijk te kunnen. Een plotseling uit de sloot opvliegende eend komt in botsing met Margreet. Paniek alom (bij Margreet) en hilariteit bij de rest van de groep. Op wat rondvliegende veren na loopt het gelukkig met een sisser af. Margreet en eend mankeren op het oog niets en wij vervolgen vrolijk onze route. Via de Weipoort rijden we richting het Noord Aa. Onderweg slaat hier en daar een enkeling af, op naar de koffie. Via de Geerpolder komen we tenslotte terug in het Buitenpark.

Op de flanken van de Col du Buitenpark wacht ons nog een verrassing. Terwijl wij rustig keuvelend de berg op pedaleren, stuift plotseling Henk in vliegende vaart voorbij. Wat een eend kan, kan ik ook, zal Henk gedacht hebben. Voor het eerst in vele jaren doet Henk een verwoede poging om als eerste de top te bereiken. Met stomheid geslagen zakt de moed ons in de pedalen en doet niemand een poging Henk terug te halen. Van verbazing naar adem happend, bereiken wij (na Henk!) de top. In de afdaling richting het clubhuis doet Henk het uitdrukkelijke verzoek speciaal melding te maken van zijn spectaculaire ontsnapping. Een verzoek waaraan ik graag voldoe.

2008/15/2008